Şiir okumayı severim ama yazmasını asla… Beceremiyorum işte kafiye kelime duygu… O kelimelerdeki duygu yüklü heceleri nasıl beceriyorlar o şairler müthiş yazan üstadlar… Geçenlerde bir üstad’ın vefat yıldönümüydü şiirlerinden birkaç demet dinledim radyoda… Fakat bense yazmayı severim pek şiir yazamasamda duygularımı kelimelere yükleyemesemde yazmayı severim içimden geldiğince..

Şimdi yine içimden yazmak geliyor. Sabah saat 08:15 de başladım bilgisayarı açar açmaz gece rüyamda gördüklerimi sonra hissettiklerimi yazmak istedim.

Özlüyorum seni, bana ……. demeni özlüyorum… Dün gece beni ziyarete geldin şükür rabbime şükürler olsun belki bir saniye belkide bir saniyeden de az yinede yüzünü gördüm o bana bakışlarını sonra gittin özledim yanımda olmanı isterdim bana desteğini, insanları görüyorum her gün her an hepsinin arkasında bir ………. var… ……. benim sensiz yaşamak sensiz başka bir hayat kurmak senin göremeyeceğin mutlulukları yaşamak her mutlulukta bir hüzünle kaplanmak sonra eksikliğini hissetmek sen rahat uyu…

Ruhuna Fatiha diyerek susmak istiyorum… seni hiç unutmadım. Her sokağa çıkışımda başımı her yastığa koyuşunda sokakta, arabada, evde, her yerde seni hatırlatan bir anım var. Bazen evde kokunu hisstediyorum işte o an işte o an gözlerim şimdiki gibi doluyor içim yine sızlıyor…